روزگار غريبي  است  پر از فاصله ،ترس ،تنفر...آدمهايي که هيچ وقت ياد نگرفتيم با هم زندگي کنيم...ماسک هايي که به چهره هايمان زده ايم ،لباس هاي عروسکي که به تن کرده ايمهمه ي دنيايمان شده است.فراموش کرده ايم که قبل از هر چيز يک وجه اشتراک داريم که:همه انسانيمروابطمان فقط بر مبناي جنسيتمان ،سطح و طبقه ي اجتماعيمان ،دينمان و ... تنظيم مي شود.نمي فهممواقعا روزگار غريبي است: فاصله ،فاصله و فاصله     

شايد قرار نبود پايانش اين طور باشد...سخت بودنش قابل پيش بيني بود اما حالا که فرارسيده بود بيش از حد دشوار بود.آنقدر که گاهي در گوش خيالش صداي خرد شدن دنده هايش را مي شنيد...اما معلوم نبود فشار آه هاي تلنبار شده ي درون است يا چکمه ي سياه بي رحم که قفسه سينه اش را فرو مي پاشد.با اين عذاب ها غريبه نبود...فرشته ي مهربان زندگيش هم زير همين شکنجه ها به آسمان پرکشيده بود و اين شب ها موقع لالايي گفتن ،همان آخرين نگاهش را با خود به عالم رويا ها مي آورد.مثل بيشتر هم سالانش نبود ،خيلي خوشبختي هاي زندگي را لمس نکرده بود که هر ناملايمتي اشکش را جاري کند ،اما اين يکي گويا وحشتناک ترين پرده ي نمايش بود.حدسش درست بود، همان لوله ي سياه مرگ بود که اين بار قلب معصوم او را نشانه رفته بود...چه خوب شد که فرصتي نبود تا بعد از اين بازديد پرحادثه و پرماجرا دفتر نظرخواهي دنيا را بنويسد ،آن وقت لابد بايد از آدم بزرگ ها به خاطر قشنگي هاي دنيا تشکر مي کرد ، اما او که هيچ وقت نوشتن نياموخته بود...

 دلم بد جوري هواي روزهاي خوش قصه را دارد. نه اينکه ناخوش باشم ، نه . اما انگار آن روزها يک جور ديگر بود ...همان وقت ها را مي گويم که شوق داشتنت وجودم را لبريز کرده بود ...همان وقت ها که مثل امروز هر لحظه ترس از دست دادنت همراه من نبود... فقط حال خوب تصور روزهاي قشنگ با تو بودن همه ي فکرم را گرفته بود...اما حالا ديگر خيلي از آن روزها فاصله گرفته ايم ...انگار ديگر قرار نيست بودنت هميشگي باشد . قلبم آرام آرام خودش را براي يک فراموشي بزرگ آماده مي کند ...مقصر چه کسي بود ؟ نمي دانم ...